wtorek, 13 września 2011

Zmarszczki przestrzeni

Profesorowi Eine, wyznawcy zasady antropicznej poświęcam … i zawdzięczam

Przestrzeń – w fizyce oznacza to, co nas otacza i w czym przebiegają wszystkie zjawiska fizyczne.

Teza: Myślenie człowieka również odbywa się w przestrzeni fizycznej. Myślenie słowami odbywa się w przestrzeni słów, w której można określić metrykę, czyli regułę określająca odległość między jej punktami.

Przestrzeń słów możemy utworzyć następująco. Do jej budowy użyjemy współczesnego liter alfabetu łacińskiego: A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z (26 liter). Istotne w tym momencie jest założenie o nie przypadkowej kolejności liter.

Na osi liczbowej (przestrzeń jednowymiarowa) wartościom naturalnym przypisujemy kolejne litery alfabetu.


Przestrzeń dwuwymiarową, utworzymy poprzez dodanie osi prostopadłej.


Odległość pomiędzy literami określimy jako miarę wektora, którego punkt zaczepienia znajduje się w początku układu – zwanym „pauzą”, lub „bez-literą” – a koniec w punkcie przecięcia osi prostopadłych do poszczególnych liter. Na rysunku powyżej pokazane są m.in. wektor łączący litery K i I, wektory GS, WI, oraz wektor KIWI (pomarańczowy). Długość np. wektora KI wynosi 11x11 + 9x9 (z prawa Pitagorasa), a więc:


W ten sposób zdefiniowaliśmy odległość liter KL. Warto zauważyć, że jest to liczba niewymierna. Wykonując podobne obliczenia dla wszystkich połączeń liter, otrzymamy kwadratową macierz symetryczną. Fragment tej macierzy przedstawia rysunek poniżej:


W przestrzeni 3-wymiarowej, można utworzyć dowolny trzyliterowy wyraz.


W trzyliterowej postaci słów w wymiarze rzeczywistym – trójwymiarowym – można dopatrywać się analogii do sylabicznej konstrukcji języka. Większość sylab jest dwu- lub trzyliterowa. To byłoby wyjaśnieniem istnienia języka sylabicznego.

W wyższych wymiarach można skonstruować słowo o dowolnej długości – zgodnej z wymiarem przestrzeni (słów).

W tym momencie budzi się refleksja: czy to, co jest naszą myślą, ma związek fizyczny ze światem, który obserwujemy. Najbardziej odpowiednią dla opisu myślenia, który dzieje się w świecie makro, jest siła najpowszechniej w tej skali występująca – czyli grawitacja.

We wzorze Einsteina (Ogólna Teoria Względności), wiążącym przestrzeń z grawitacją występuje tensor. Tensor – w uproszczeniu to właśnie taka macierz, której efektem – według Einsteina – jest zakrzywienie przestrzeni.


gdzie ”g” jest tensorem metrycznym.

Jeśli prawdziwa jest zasada antropiczna, to tensor g w równaniu Einsteina, musi być związany z naszym myśleniem, a więc ze słowem (myślanym). Przestrzeń słów zbudowana w sposób pokazany powyżej może być takim tensorem. Innymi słowy, nasze myślenie słowami, byłoby związane z zakrzywieniem przestrzeni wywołanym grawitacją. A każda myśl, w tym ujęciu jest zmarszczką przestrzeni – grawitonem. Zastanawiająca jest również zbieżność liczby 26 liter z wymiarem podstawowym występującym w Teorii Strun: 26.

Badania satelitarne Ziemi ujawniają niejednorodność grawitacji na jej powierzchni. Być może te niejednorodności są przyczyną i odpowiedzią na odwieczną zagadkę językowej Wieży Babel.

(Obraz anomalii grawitacji Ziemi zarejestrowany przez sondę GRACE.)
Prześlij komentarz