środa, 31 marca 2010

Zasada nieoznaczoności słów

Kiedy Werner Heinsenberg w 1927 roku, odkrył zasadę nieoznaczoności nie mógł oprzeć się wrażeniu, że poprzez jej istotę, świat w jakimś sensie wymyka się z możliwości poznania. To co do tej pory dawało się łatwo określić, w zakresie położenia i prędkości obiektów makro, lub ich energii i czasu, w świecie mikro okazało się rozmyte, lub inaczej - niewymierne. Gdy ktoś chce zmierzyć jedną wielkość np. położenie elektronu, druga – prędkość – staje się „nieoznaczona”, czyli może przyjmować dowolne wartości ... Kilkanaście lat później, Max Born zaproponował interpretację, która nieoznaczoność ujmowała w karby rachunku prawdopodobieństwa: kwadrat amplitudy prawdopodobieństwa był odpowiedzią na pytanie: gdzie jest elektron ... Rozkład prawdopodobieństwa W Teorii Słowa, odpowiedź na to pytanie, tkwi w - konstrukcji pytania. Czyli w słowach ... To co Heisenberg uznał, za niemożliwe do określenia, ze względu na znikomość wymiarów świata atomów, można wyjaśnić poprzez przestrzeń słów, która dla małych – atomowych wymiarów – zaczyna odgrywać istotną rolę w opisie świata. Interpretacje podręcznikowe mówią o oddziaływaniu fotonów światła, które uniemożliwiają, lub inaczej zakłócają obserwację mikroświata w ten sposób, że można określić tylko jedną z wielkości – albo położenie albo prędkość np. elektronu. Taki pogląd nie bierze pod uwagę innych sił np. grawitacji, ze względu na jej nieporównywalną znikomość w stosunku do oddziaływań elektromagnetycznych. Zwróćmy jednak uwagę na skalę zjawiska: zasadę nieoznaczoności determinuje stała Plancka = 10 do potęgi – 34. Oddziaływanie grawitacyjne jest słabsze od elektromagnetycznego w skali = 10 do potęgi – 36. Różnice pomiędzy wielkością stałej Plancka a energią grawitacji są więc rzędu: 10 do potęgi 3 (według innych danych 10 do potęgi 6). Jeżeli grawitacja – ta odbierana powszechnie i ta w świecie mikro – jest źródłem naszej świadomości, a co za tym idzie – języka – to zaglądając w mikroświat, musimy spotkać się ze słowami. I tak jest w istocie. Rozkład słów dowolnego na Ziemi języka (według długości słów) jest identyczny. Jest obrazem świata mikro, w którym kolejne sekwencje naszych myśli są nieoznaczone: przykłady: Zbiór nazwisk polskich Zbiór nazw miejscowości w Polsce: Słownik zawierający 230 tys. wyrazów: Stary Testament: Wywiad z Barckiem Obamą:

poniedziałek, 29 marca 2010

Podobieństwo światła i słów

ŚWIATŁO Poniższy wykres przedstawia rozkład natężenia światła odbieranego przez nasze oczy, w zależności od barwy światła: Łatwo zauważyć najwyższą czułość oka dla długości fal elektromagnetycznych w zakresie 510 nm - 550 nm, malejącą wraz z oddalaniem się od tych maksimów, aż do osiągnięcia wartości zero na krańcach okna optycznego. Można przyjąć, że odbierane przez wzrok światło o takich długościach jest podstawą vizualizacji świetlnych "widzianych" w naszym myśleniu (gdy sobie coś wyobrażamy), ponieważ nasze wyobrażenia nie są przesunięte (zabarwione) ani ku czerwieni ani ku fioletowi. Lub inaczej: w naszym myśleniu najwięcej jest fotonów o długościach 510 - 550 nm. SŁOWA Rozkład słów dowolnego dzieła literackiego w zależności od długości słów (długość słowa = n-liter), ma chrakterystyczny gaussowski przebieg, jak to pokazuje poniższy przykład rozkładu słów w Starym Testamencie (44 126 słów): Z powyższego wykresu można odczytać, że w dziele tym najczęściej powtarzają się słowa 7 i 8-literowe. W każdym innym dziele jest podobnie - maksimum przypada dla słów 6, 7, 8-literowych. Można przyjąć, że w naszym myśleniu, statystycznie,najwięcej jest słów o takich właśnie długościach. Każda nasza myśl jest złożeniem obrazów (vizualizacji) i słów ("słyszanych"). Światło, które jest źródłem tych vizualizacji - fala elektromagnetyczna - zbudowane jest z kwantów energii - fotonów. Z czego zatem zbudowana są nasze słowa w myślach? Z kwantów zwanych słowami ... ale jakie jest ich pochodzenie fizyczne ... Fale jakiej energii, zjawiska, nam je dostarczają?

Zasady termodynamiki słowa

I Zasada zachowania energii i masy Ponieważ każda masa jest zbiorem wszystkich słów istniejących jednocześnie, więc nie istnieje we Wszechświecie ani jedno słowo więcej, ani jedno słowo mniej (ani jedna myśl więcej, ani jedna myśl mniej). II Entropia układu termodynamicznego zawsze wzrasta. Niezależnie od rodzaju myśli zbudowanej ze słów, jej entropia zawsze wzrasta, tzn. znaczenie każdej myśli w procesie interpretacji ulega zmianie, przekształceniu, a w odpowiednio długim czasie - zanikowi. III Temperatura układu termodynamicznego nigdy nie osiągnie 0 stopni Kelwina. Zgodnie z teorią informacji w miarę malenia temperatury Wszechświata, maleje również szybkość powstawania i przekazywania informacji. Jednak temperatura ta - ze względu na zachowanie zasady nieoznaczoności - nigdy nie może osiągnąć 0 stopni Kelwina. W pobliżu 0 stopni Kelwina nasze myślenie może być bardzo wolne - trwające nawet milionów lat dla pojedynczej myśli - ale jest możliwe.

niedziela, 28 marca 2010

Termodynamika myśli

Każda materia jest zbiorem wszystkich myśli istniejących jednocześnie. Prędkość myśli = długość słowa (myślanego) na jednostkę czasu n/t n - długość słowa t - czas (Piąta siła? - obok siły grawitacji, elektromagnetycznej oraz słabych i silnych oddziaływań jądrowych) Statystyka Bosego-Einsteina – statystyka dotycząca bozonów traktowanych jako gaz bozonowy, cząstek o spinie całkowitym, których nie obowiązuje zakaz Pauliego. Zgodnie z rozkładem Bosego-Einsteina średnia ilość cząstek w danym stanie kwantowym jest równa: gdzie: ni – średnia liczba cząsteczek w i-tym stanie, Ei – energia i-tego stanu, gi – degeneracja i-tego stanu, n – całkowita liczba cząstek, μ – potencjał chemiczny, gdzie kB jest stałą Boltzmanna, T – temperatura w skali Kelvina, Potencjał chemiczny w tym rozkładzie jest zawsze ujemny lub równy zeru. Gdy temperatura jest wysoka, można zaniedbać czynnik –1 i rozkład przechodzi w rozkład fizyki klasycznej, klasyczny rozkład Boltzmanna: Rozkładowi Bosego-Einsteina podlegają oczywiście fotony (o spinie 1) – nosi on wtedy nazwę rozkładu Plancka, który tłumaczy promieniowanie ciała doskonale czarnego. Jego wprowadzenie przez Plancka zapoczątkowało mechanikę kwantową. Rozkład Plancka w zależności od długości fali: Gdzie u(lambda)- radiancja spektralna (tzn. radiancja na jednostkę długości fali) lambda - długość fali promieniowania. Podobieństwa: rozkład długości słów dowolnego dzieła literackiego: (rozkład długości nazwisk polskich)

środa, 24 marca 2010

Wiem, że nic nie wiem

Żyjemy w świecie informacji, docierającej i wysyłanej przez nas dla udowodnienia naszych racji, myśli, przekonań ... Żyjemy w czasie i przestrzeni, związanych z materią .... Lecz gdybyśmy mogli osiągnąć prędkość światła, okazałoby się, że czas zastygł w miejscu, przestrzeń zniknęła, a my z naszą masą jesteśmy nieskończeni ... tak wymyślił Einstein. A czymże jest niekończona masa bez czasu i przestrzeni – masą zamknięta w sobie, tak jak zamknięta w sobie jest każda myśl nasza ... Nic nie wydostanie się poza ta materię bo nie ma czasu i przestrzeni, tak jak nic nie wydostanie się poza nasze myślenie, bo w nim również nie ma czasu ani przestrzeni . Tak jest dopóki czegoś nie wypowiemy, czegoś nie napiszemy. Wtedy objawia się czas i przestrzeń. Tym co nas wiąże z nią jest grawitacja ... Odczytujemy obraz obiektów znajdujących się poza nami, nadajemy im nazwy, hierarchie i zależności. Możemy tak czynić, bo dysponujemy czasem i przestrzenią, kształtowaną przez grawitację ... I tak naprawdę niewiele wiemy o tym świecie, zapełnianym przez kolejne „encyklopedie wiedzy”, budowanej z kolejnych powstających znaczeń. Jeśli będziemy zwiększać naszą prędkość, przestrzeń zacznie się kurczyć, czas spowolnieje, za to nabierzemy masy – czyli myśli. W ostateczności, przy prędkości światła, nie będzie już grawitacji, a masa którą nagromadzimy będzie równoważna myślom naszym ... Stąd stwierdzenie: Każda masa jest zbiorem wszystkich myśli istniejących jednocześnie. Oczywiście taki stan występuje tylko przy prędkości światła. W miarę malenia prędkości, część masy, a więc również myśli maleje, przekształcając się w grawitację. W rzeczywistości, w której żyjemy, jest już wyrazista przestrzeń i rozróżnialny czas. Jest również grawitacja. Za to niewiele jest masy i naszych myśli. Czyli niewiele już wiemy o otaczającym świecie. Dobitnie podsumował to Sokrates, gdy powiedział: „Wiem, że nic nie wiem”.

czwartek, 18 marca 2010

Czy wiemy co mierzymy?

Człowiek wymyślił mnóstwo pojęć ułatwiających mu egzystencję. Z podstawowych niewyjaśnionych do końca pojęć takich jak materia, czas, przestrzeń, stworzył (i tworzy) pojęcia wtórne takie jak siła, energia, moc. Tworzy je po to by łatwiej było się komunikować w ramach społeczności ludzkiej, ale przede wszystkim by łatwiej i wygodniej było mu żyć. Bo miernikiem wszystkiego co wymyśla jest tego wymyślania użyteczność. Istotna w walce o przetrwanie. Wszystkich nas, ale jeszcze bardziej każdego z nas z osobna ... Zadaję więc pytanie: Czy wiemy co mierzymy np. w fizyce? Jeśli mierzymy np. siłę grawitacji, tę którą wyimaginował Newton, z obserwacji materii i przestrzeni, to jest ona stworzona w oparciu o ogólne pojęcie siły – wymyślone przez .... Boga?. Ależ nie, to myśmy stworzyli to pojęcie. I aby do czegoś je odnieść wymyśliliśmy, potrzebne nam „jednostki”, które oczywiście są tylko pojęciem, zależnym od stopnia kompromisu, do jakiego miejsca po przecinku zgadzamy się te pojęcia za jednostki uważać ... W Wikipedii czytamy: „W fizyce stosuje się przede wszystkim układ jednostek SI, który został określony jednoznacznie na XI Generalnej Konferencji Miar w 1960 roku. Zapewnił on jednolity międzynarodowy system. W Polsce w roku 1966 sejm uchwalił wprowadzenie go w życie. Układ SI opiera się na siedmiu dobrowolnie i umownie wybranych i określonych jednostkach podstawowych : 1 jednostka długości - metr (m); 2 jednostka czasu - sekunda (s); 3 jednostka masy - kilogram (kg); 4 jednostka natężenia prądu - amper (A); 5 jednostka temperatury - Kelwin (K) 6 jednostka światłości - kandela (cd); 7 jednostka ilości substancji - mol (mol); Układ SI przewiduje tworzenie wielokrotności lub podwielokrotności jednostek miar przez dodawanie do nazwy jednostek głównych odpowiednich przedrostków. Wcześniej obowiązywał układ CGS, w którym podstawowymi jednostkami były: 1 jednostka długości - centymetr (cm); 2 jednostka masy - gram (g); 3 jednostka czasu - sekunda (s);” Jak się temu dokładnie przyjrzeć to nasuwa się nieodparte wrażenie, że te wszystkie schematy są pewną konwencją pojęć, zbudowanych ze słów, które próbuje się normalizować, tak jak normalizuje się słowa Biblii ... To jest tylko gra słów. Naszych ... Jeśli odrzuciłbym wszelkie schematy odniesień jednostkowych, prawo Newtona, dotyczące wtórnego pojęcia siły mógłbym zapisać w postaci: lub prościej: Tożsamość (ależ pojęcie!), powstaje nawet wtedy, gdy rozpatrujemy tak proste pojęcia jak prędkość, przyspieszenie, pęd ... Gdybyśmy nie stworzyli potrzebnego nam systemu odniesień, jedyne co moglibyśmy powiedzieć byłoby stwierdzeniem, że ... stwierdzamy coś .... Dlatego więc, napisał kiedyś ktoś, że słowo stało się ciałem. Według mnie staje się ciałem w każdej chwili ...

niedziela, 14 marca 2010

Najmniej poznana struktura we wszechświecie

(http://wiadomosci.onet.pl/2141246,28350,wiadomosceu.html) 14 marca 2010 Mózg jest najmniej poznaną i najbardziej skomplikowaną strukturą we wszechświecie. Mimo że odpowiada za najdrobniejsze procesy zachodzące w naszym ciele, wciąż nie powstała jedna naukowa koncepcja funkcjonowania tego narządu - mówi prof. Andrzej Wróbel. Wiedzę o mózgu oraz społeczną świadomość na temat znaczenia badań układu nerwowego ma propagować "Światowy Tydzień Mózgu". W tym roku będzie obchodzony między 15 a 20 marca w wielu krajach na świecie m.in. w Polsce, Australii, Chinach, Niemczech, Indiach, Iranie, Rosji, RPA, Szwecji, Ugandzie i Wielkiej Brytanii. Jak dodaje prof. Wróbel - kierownik Zakładu Neurofizjologii Instytutu Biologii Doświadczalnej Polskiej Akademii Nauk - człowiek może żyć nie mając nawet 80 proc. mózgu, może funkcjonować z jego jedną półkulą, a nawet - w przypadku tzw. rozszczepienia - z dwiema oddzielnymi półkulami stanowiącymi dwa mózgi. - Mózg jest najmniej poznaną i najbardziej skomplikowaną strukturą jaką znamy we wszechświecie - przekonuje prof. Andrzej Wróbel. Jak wyjaśnia, większość tego, co dziś wiemy o mózgu, nauka zawdzięcza badaniom prowadzonym w ostatnich 50 latach. Wprawdzie to ostatnie dziesięciolecie XX wieku ogłoszono dekadą mózgu, ale - według eksperta - nie przyniosła ona bardzo dużego postępu w wiedzy o budowie i funkcjonowaniu tego narządu. Rozszerzyła jednak paletę możliwości badawczych. - Do badań biologicznych wprowadzono informatykę, która jest konieczna do tego, by odpowiadać na pytania stawiane przez naukowców. Do badania tak skomplikowanej struktury jak mózg, potrzebne są jednak specjalne narzędzia, których jeszcze nie znamy - przyznaje naukowiec. O poznawczych i abstrakcyjnych przeliczeniach informacyjnych wykonywanych przez mózg naukowcy wiedzą bardzo mało. Znają sporo hipotez, nawet potwierdzonych doświadczalnie, ale nie udało im się stworzyć ogólnej koncepcji funkcjonowania mózgu. - Dużo wiemy o tzw. wejściu i wyjściu, czyli odpowiednio o układach zmysłowych i ruchowych. Wiemy, jak jest zbudowany mózg i które kawałki funkcjonalnie za co odpowiadają. Nie ma jednak ogólnej teorii na temat działania mózgu, tak jak nie ma racjonalnej teorii na temat pochodzenia życia czy pierwszych chwil po Wielkim Wybuchu. To są trzy pytania naukowe, które jeszcze pozostały do naukowego wyjaśnienia. Póki co odpowiadają na nie jedynie wielkie światowe religie - mówi prof. Wróbel. Naukowiec rozwiewa pojawiające się teorie mówiące o tym, że człowiek wykorzystuje niewielką część swojego mózgu. - Nieprawdą jest, że wykorzystujemy zaledwie 20 proc. możliwości naszego mózgu. Ten mit wziął się stąd, że naukowcy, którzy po raz pierwszy badali elektrodami aktywność komórek mózgu, zauważyli, że co tylko piąta jest w danym momencie aktywna - czyli wysyła informacje do innych komórek - tłumaczy. Nie znaczy to wcale, że w pozostałych, nieaktywnych komórkach nic się nie dzieje. Cały czas przeliczają one impulsy dochodzące podprogowo z innych komórek. Zdaniem prof. Wróbla, najprawdopodobniej nawet za najdrobniejszy element - za to, że widzimy muchę na białej ścianie - odpowiada praca całego mózgu. - Do wykonania zarówno bardzo prostych, jak i trudnych operacji używa on całego swojego potencjału - przekonuje ekspert. Nie oznacza to jednak - dodaje - że jeśli jakaś część mózgu przestanie działać, człowiek nie będzie mógł funkcjonować. - Można nie mieć nawet 80 proc. mózgu - mówi kierownik Zakładu Neurofizjologii i przytacza znaną z literatury fachowej historię Anglika, który umarł w wieku 26 lat. W miejscu mózgu miał trochę ściśniętej tkanki mózgowej, a resztę stanowił olbrzymi wodniak pod ciśnieniem. Mimo tego Anglik zaczynał robić doktorat. - Jego przykład pokazuje, że nasza wiedza o mózgu jest wciąż w powijakach - dodaje. Jak to się dzieje, że mózg działa, nawet z jedną półkulą? - Gdy brakuje jednej półkuli, ta druga przejmuje część funkcji, za które odpowiadała brakująca część. Oczywiście taki mózg funkcjonuje trochę inaczej niż u ludzi zdrowych, ale wbrew pozorom nie jest to takie rzadkie zjawisko, jak mogłoby się wydawać - tłumaczy naukowiec. Proces, w którym jedna tkanka mózgu zastępuje część, która przestaje funkcjonować nazwany jest plastycznością mózgu. Jest on dobrze widoczny u osób po wylewie krwi do mózgu. - Część tkanki mózgowej wówczas obumiera, co w wielu przypadkach powoduje paraliż jakiejś części ciała. Później przy pomocy rehabilitacji przywraca się jej sprawność danej kończyny, choć nie działa już część mózgu za nią odpowiedzialna - wyjaśnia prof. Wróbel. Jego zdaniem, dzięki temu, że przy obumarciu jednej tkanki mózgu jej zadania może przejąć inna część, tradycyjny podział na półkulę lewą - racjonalną i prawą - odpowiadającą za wyobraźnię, jest zgubny. - Owszem jest pewna specjalizacja półkulowa, ale jest ona statystyczna. Mózg może zmieniać się przez cały czas, dlatego nawet jeśli coś "padnie" np. w lewej półkuli, to nie przestaniemy racjonalnie myśleć - zaznacza. Oprócz tego, że człowiek może żyć z częścią mózgu, znane są przypadki osób, u których w wyniku przerwania połączeń między półkulami nastąpiło tzw. rozczepienie mózgu. W 1981 r. Roger Wolcott Sperry otrzymał Nagrodę Nobla za badania nad rozczepionym mózgiem. - Okazało się, że obie półkule mózgu funkcjonują wtedy niezależnie rządząc swoimi funkcjami i połową ciała. Znane są jednak przypadki osób, u których gdy jedna ręka chce wkładać spodnie, druga może je jednocześnie zdejmować - zaznacza prof. Wróbel. Co wyróżnia mózg człowieka od mózgu innych ssaków? Prof. Wróbel wyjaśnia, że w wyniku ewolucji w mózgu człowieka zwiększyła się część kory mózgowej, która odpowiada za przetwarzanie informacji czysto hipotetycznych, a nie tylko za proste odruchowe działanie - charakterystyczne dla większości zwierząt. - Po drugie olbrzymia część naszego mózgu jest poświęcona mowie. To, że potrafimy się komunikować za pomocą mowy, to jest olbrzymi krok ewolucyjny. Pozwolił nam on stworzyć kulturę, a więc korzystać z doświadczeń innych pokoleń nie tylko przez przekaz ustny, ale też przez zasoby pisane - tłumaczy.

sobota, 13 marca 2010

Harmonia C12

(poemat filozoficzny dla bywalców niekoniecznie wykształconych) Ciało człowieka zbudowane jest ze związków organicznych na które składają się długie łańcuchy węglowo-tlenowo-wodorowe i ich pochodne. Na przykład DNA zbudowane zbudowane jest z pięciowęglowego cukru deoksyrybozy. Większość węgla występującego w tych wiązaniach ma postać izotopu C12, czyli węgla w którym jądro składa się z 6 protonów i 6 - posiadających trochę większa masę - neutronów. Jak drga takie jądro pod wpływem bodźca termicznego (temperatury)? Czy wszystkie znajdujące się w nim protony i neutrony drgają równocześnie? Fizycy teoretycy odpowiedzą, że siła wiązań silnych (gluonów) jest tak wielka, że muszą one drgać jednocześnie, a jeśli nawet nie - to wkład od poszczególnych drgań normalnych składników jądra, jest zaniedbywalny, dając obraz jednorodnie drgającego jądra, które - w atomie tworzącym z innymi atomami cząsteczkę, daje obserwowalne drgania oscylacyjne i rotacyjne. A co jeśli tak nie jest? Jeśli zasada bezwładności ze świata makro dotyczy również świata mikro? Wtedy drganie takiego jądra węgla C12 jest złożeniem 12 drgań normalnych ... Złożenie 12 drgań normalnych - w zależności od ich kombinacji daje nam dowolny "dźwięk" słyszany w myślach - czyli dowolną literę "myślaną". Dlaczego 12? Z akustyki wiemy, że dowolny dźwięk (nie myślany) jest złożeniem drgań prostych (normalnych). Dotyczy to zarówno spółgłosek jak i samogłosek. Oczywiście dźwięki które słyszymy (czy wypowiadamy) są efektem drgań powietrza (podłużnych), które wprawione są do tego drganiem strun głosowych. W tym procesie dominującą role spełniają wiązania elektromagnetyczne. Powszechnie stosowana przez nas skala muzyczna ma 12 półtonów (czyli 12 "czystych" drań normalnych tworzy oktawę, którą skądś znamy - tylko nie wiadomo skąd). W mikroświecie drganiom wiązań elektromagnetycznych towarzyszą zmiany energii wiązań grawitacyjnych, które są 10 do potęgi – 40 od nich słabsze. W widmie drgań cząsteczek potrafimy określić różne poziomy energetyczne określane nazwami: elektronowe, oscylacyjne, rotacyjne. To co słyszymy w myślach jest wynikiem jednych z tych drgań (albo ich złożenia) Średnia długość węglowego łańcucha organicznego wynosi od 12 do 24 węgli. Średnia maksymalna długość używanych przez nas słów (myślanych) wynosi 7, średnia najdłuższa długość słowa w tekstach (wszystkich) - 15-16 liter. 15 jąder węgla drgających w łańcuchu może utworzyć dowolną kombinację ciągu liter. Oczywiście trzeba pamiętać, że drgania cząsteczek są skwantowane (fonony), więc również złożenia drgań normalnych poszczególnych elementów w jądrze atomu węgla C12 są skwantowane - tzn. nie dowolne – kształtując w ten sposób wyraziste brzmienie myślowe poszczególnych liter (około 30 w przeciętnym alfabecie). Warto zauważyć, że inny istotny element naszego ustroju – tlen – ma w jądrze 8 protonów – co odpowiada oktawie pełnotonowej, a jego najpopularniejsza postać izotopowa to O16 – podwójna oktawa; że nie wspomnę o wodorze, który daje prymę ... No a azot - piąty na liście pod względem udziału w budowie naszego organizmu – ma stabilne izotopy N14 i N15 – to odpowiada muzycznie subdominantom - małej i wielkiej. ps. Bywalca od razu przepraszam za nienaukowy tekst. Jest on wyłącznie efektem spaceru z psem ... (ładna pogoda dzisiaj była), no i jest to tylko poemat filozoficzny ...

poniedziałek, 8 marca 2010

Hierarchia pojęć

Model atomu wodoru według Bohra z grawitacją Energia elektronu w atomie wodoru jest sumą energii kinetycznej oraz energii potencjalnej elektrostatycznego oraz grawitacyjnego oddziaływania elektronu z protonem (jądrem atomowym atomu wodoru). Zgodnie z modelem atomu Bohra, elektron o masie m poruszający się z prędkością v po stacjonarnej orbicie kołowej o promieniu r, posiada moment pędu równy: gdzie h jest stałą Plancka, natomiast n jest liczbą naturalną równą 1, 2, 3... (numer orbity). Promienie kolejnych dozwolonych orbit elektronu muszą zatem przyjmować ściśle określone wartości wynikające z powyższej zależności. Energia całkowita elektronu krążącego po n-tej orbicie w atomie wodoru zależy od promienia orbity a więc nie wszystkie wartości energii elektronu są w atomie dozwolone. Wartość energii całkowitej elektronu o masie m i prędkości v krążącego po orbicie o promieniu r wynosi Elektron porusza się po kolistej orbicie o promieniu r pod wpływem siły przyciągania elektrostatycznego oraz grawitacyjnego z protonem stanowiącym jądro atomu wodoru. Siła ta pełni rolę siły dośrodkowej. Równanie ruchu elektronu na orbicie ma postać Otrzymujemy stąd Podstawiając to równanie do równania na energię całkowitą otrzymamy Znak minus w powyższym równaniu oznacza, że całkowita energia elektronu jest ujemna a więc elektron jest związany w atomie. Wartość energii całkowitej rośnie do zera jeśli promień orbity rośnie do nieskończoności. Prędkość elektronu na n-tej orbicie wynikająca z waruku Bohra na moment pędu wynosi: Wstawiając tę wartość do równania na energię kinetyczną otrzymamy związek pomiędzy promieniem i numerem orbity: Wykorzystując równanie na odwrotność promienia w równaniu (na energię całkowitą otrzymamy skwantowane (przez wartości liczby n) stany energii elektronu w atomie na kolejnych orbitach: W modelu atomu wodoru przedstawionym przez Bohra, energia grawitacyjna elektronu w oddziaływaniu z protonem nie była uwzględniona i wzór powyższy miał postać: (Model atomu wodoru na podstawie http://www.mat-fiz.p.lodz.pl/fizyka/kurs/bor/bor.html) Drgające cząsteczki Energia grawitacji jest również w drgających temperaturowo cząsteczkach: Na całkowitą energię cząsteczki składają się: - energia elektronowa - energia rotacyjna - energia oscylacyjna Gdy cząsteczka zaabsorbuje foton, przechodzi na wyższy poziom energetyczny. Krzywa energii potencjalnej stanu wzbudzonego ma minimum, co umożliwia utrzymanie się molekuły w tym stanie przez pewien czas. Wzbudzona cząsteczka jest nietrwała i przechodzi do stanu podstawowego bezpromieniście lub emitując promieniowanie. (http://www.wsp.krakow.pl/biofiz/prezentacja/tresc/czastecz.htm) Hierarchia pojęć O czymkolwiek nie pomyślimy, zawsze nasza myśl podlega pewnej hierarchii: albo należy do bardziej szczegółowych albo do bardziej ogólnych w ramach danego zbioru pojęć. Znany jest nam erystyczny sposób prowadzenia dialogu w którym boje na słowa polegają na uogólnianiu myśli (wypowiedzi) jeśli nasz rozmówca mówi o szczegółach, lub o naszym uszczegóławianiu - gdy rozmówca mówi o ogółach. Zbiór pojęć, którymi operuje nasza myśl, jest zbiorem ciągłym. Podobnie jak w zbiorze liczb rzeczywistych, pomiędzy dowolne dwa stwierdzenia możemy zawsze wstawić trzecie, które jest czymś pomiędzy oboma stwierdzeniami. Ale każde widmo ciągłe - takie jak np. widmo ciągłe promieniowania ciała stałego - składa się z nieskończonej liczby dyskretnych barw, odpowiadających jednej jedynej częstotliwości. W Teorii Słowa: jednej jedynej myśli. Poprawka grawitacyjna uwzględniona we wzorze na energię całkowitą elektronu w atomie wodoru, jest bardzo niewielka w stosunku do oddziaływań ładunku elektronu i protonu. Według Teorii Słowa, właśnie ta poprawka związana jest z procesem tworzenia myśli człowieka. Kolejne poziomy energetyczne oddziaływania grawitacyjnego elektronu z jądrem atomu, odpowiadają kolejnej hierarchii pojęć tworzonych w naszych myślach - od najbardziej szczegółowych do najbardziej ogólnych w stosunku do pojęcia wyjściowego związanego z protonem.

Język i liczby rzeczywiste

Liczby rzeczywiste mają taka własność, że pomiędzy dwie dowolne liczby a i b (a różne od b) zawsze można wstawić liczbę c, która spełnia warunek a < c < b, czyli liczba c "leży" (znajduje się) pomiędzy liczbami a i b. Podobnie jest ze światem słów. Pomiędzy dowolne stwierdzenia można "wstawić zawsze inne stwierdzenie. Świat słów - choć skwantowany do wielkości liter i słów - jest światem ciągłym. Po każdym stwierdzeniu można zawsze wypowiedzieć kolejne stwierdzenie. Świat słow nigdy się nie kończy. Ale też nie ma swojego początku. tak jak i nie ma zakończenia.

sobota, 6 marca 2010

SVO

(http://pl.wikipedia.org/wiki/SVO SVO (Subject Verb Object) to skrót oznaczający typ zdania, w którym podmiot występuje przed orzeczeniem, a dopełnienie występuje na końcu oraz typ języka, w którym takie zdania są dominujące. Jest to jeden z dwóch najpopularniejszych typów obok SOV. Przykładowe języki SVO [edytuj] To m.in.: polski, greka, angielski, niemiecki, francuski, hiszpański, chiński, tajski, suahili, włoski. Przykładowe zdanie SVO [edytuj] * He (podmiot) ate (orzeczenie) an apple (dopełnienie) * Er (podmiot) aß (orzeczenie) einen Apfel (dopełnienie) * Il (podmiot) a mangé (orzeczenie) une pomme (dopełnienie) * On (podmiot) zjadł (orzeczenie) jabłko (dopełnienie) W języku angielskim taki szyk jest w zdaniach orzekających konieczny, miejsce w ciągu determinuje tu równocześnie funkcję w zdaniu. Przestawienie członów powoduje zmianę znaczenia lub czyni zdanie bezsensownym, por. * Peter killed a lion. vs. A lion killed Peter. * Peter brachte einen Löwen um. vs. Ein Löwe brachte Peter um. * Pierre a tué un lion. vs. Un lion a tué Pierre. * Piotr zabił lwa. vs. Lew zabił Piotra. W języku polskim, który dysponuje bogatym systemem form fleksyjnych informujących o funkcji składniowej, szyk SVO jest tylko jedną z możliwości uporządkowania wyrażeń, niemniej jednak w wyrażeniach o szyku neutralnym z reguły składniki występują w takiej właśnie kolejności. Gdy formy mianownika i biernika odpowiednich rzeczowników są identyczne i semantyka czasownika (całego zdania) nie pozwala na jednoznaczne ustalenie funkcji składniowych, zdanie staje się dwuznaczne, np.: Radość ze zwycięstwa przyćmiła mu śmierć przyjaciela (a także Śmierć przyjaciela przyćmiła mu radość ze zwycięstwa) można rozumieć dwojako: * Radość ze zwycięstwa zajęła miejsce smutku po stracie przyjaciela. * Śmierć przyjaciela odebrała radość ze zwycięstwa. W tej sytuacji zaleca się właśnie użycie szyku SVO[1]. Dla uniknięcia nieporozumień w zdaniach tego typu najlepiej jednak użyć strony biernej[2].

czwartek, 4 marca 2010

Czas, materia, przestrzeń

Każda myśl zbudowana jest z elementów opisujących czas, materię, przestrzeń. Każde pojęcie wtórne takie jak stała Plancka, prędkość, siła, energia itd. zbudowane jest z pojęć pierwotnych: czasu, materii, przestrzeni. Pojęcia wtórne są elementem myśli człowieka, bo można je opisać poprzez pojęcia pierwotne. Pojęcia pierwotne są niepoznawalne. Człowiek może stworzyć jedynie ich przybliżenia (wzorce) by próbować zrozumieć ich kombinacje. "Nie twórz czasu, materii, przestrzeni" to, to samo co powiedzieć: nie myśl. gdzie h - stała Plancka (element myśli) l - długość (element przestrzeni) m - masa (element materii) t - czas (element czasu)

Niezwykły obiekt mknie przez kosmos

(http://wiadomosci.onet.pl/2137050,28350,wiadomosceu.html) NASA ujawniło najnowsze niezwykłe zdjęcie przedstawiające obiekt nazwany przez astronomów Crab Nebula (Mgławica Kraba), będący rezultatem eksplozji supernowej, przypominający "wirującą piłkę". Po raz pierwszy wzmianki o niezwykłym obiekcie w kosmosie pojawiły się już w kronice z 1054 roku. Crab Nebula to jedno z najbardziej skomplikowanych ciał w przestrzeni kosmicznej. Elementy składowe charakteryzują się mniejsza masą niż w pierwotnej supernowej, ale posiadają większą prędkość niż podczas eksplozji. Rozpiętość Crab Nebuli wynosi około 10 lat świetlnych. W środku obiektu umiejscowiony jest pulsar – neutornowa gwiazda tak masywna jak Słońce, lecz o rozmiarach małego miasteczka. Crab Nebula obraca się 30 razy na sekundę. 900 lat temu obiekt był tak jasny, że można było dostrzec go bez teleskopu. Obiekt mknie przez przestrzeń kosmiczną z prędkością 1500 km/s. Crab Nebula znajduje się w odległości 6,5 tys. lat świetlnych od Układu Słonecznego. Po raz pierwszy Mgławicę zaobserwowali chińscy astronomowie w 1054 r.

środa, 3 marca 2010

Odpychająca odległość

Co to jest odległość? Co to jest odległość lub długość pomiędzy czymś a czymś? Co to jest odległość pomiędzy masami? Hmm ... pytania te wydają się trywialne, bo z praktycznego punktu widzenia, odległość można prosto zmierzyć – np. odległość krawędzi blatu mojego biurka, inaczej zwana jego długością wynosi 120 cm. Ale czy na pewno? Wszystko zależy od przyjętego wzorca długości i od przyrządu pomiarowego. Im dokładniejszego użyję przyrządu, tym dokładniejszy otrzymam wynik. Podobnie jest z masą. Na pytanie: Co to jest 1 kg, możemy odpowiedzieć tylko poprzez porównywanie masy do pewnego wzorca. Ale mimo tych praktycznych zastosowań, nadal nie wiemy czym jest długość podobnie jak nie wiemy tak naprawdę czym jest masa ... 95% wzorów występujących w fizyce – od kinematyki aż po fizykę cząsteczek – ma postać iloczynu lub ilorazu zmiennych i stałych. Bardzo rzadko wzory określonych praw fizycznych mają postać sumy (różnicy). Dlaczego tak jest? Wzór fizyczny podobny jest do recepty: niektóre składniki potrawy sprzyjają jej smakowi a niektóre temu smakowi nie sprzyjają lub mogą go nawet zniszczyć. Podobnie w fizyce, niektóre czynniki zwiększają efekt pomiaru, a niektóre powodują jego zmniejszenie ... Dla uproszczenia zapiszmy, że dana wielkość fizyczna F zależy od czynników A, B, C, D, w następujący sposób: Mówimy wtedy, że F jest proporcjonalne do iloczynu AB i odwrotnie proporcjonalne do iloczynu CD. Możemy też to ująć inaczej: iloczyn AB zwiększa wartość F, natomiast CD zmniejsza wartość F. Zawsze jest tak, że licznik „wykonuje” coś przeciwnego do tego co „wykonuje” mianownik w odniesieniu do F. Zamiast słów zwiększa i zmniejsza mógłbym użyć dwóch innych słów przeciwstawnych np. przyciąga i odpycha. Spójrzmy na wzór Newtona opisujący powszechne przyciąganie: Stosując zasadę przeciwstawnego działania tego co w liczniku do tego co w mianowniku mogę powiedzieć że iloczyn mas m i M zwiększa wartość F - określając to słowami „przyciąganie mas”, natomiast kwadrat odległości R, zmniejsza wartość F, określając to słowami „odpychanie odległości”. Hmm ... wydaje się, że niepotrzebnie poszukujemy ciemnej materii w Kosmosie. Masa, która jest cechą materii Wszechświata ma właściwość przyciągania wzajemnego. Natomiast odległość pomiędzy masami, która również jest immanentną cechą tego samego Wszechświata ma własność odpychania tych mas. Zauważmy również, że każda masa zawiera w swojej strukturze także odległości: pomiędzy cząsteczkami, atomami, wreszcie pomiędzy jądrem a elektronami ... Można powiedzieć, że odległość wypełnia materię bardziej niż materia wypełnia odległość ... ... I dzieje się tak, że w położeniu równowagi elektron w Bohrowskim modelu zajmuje określone poziomy energetyczne, dla których „przyciągające” wiązanie ujemnego elektronu z dodatnim jądrem równoważone jest przez działanie „odpychające” odległości elektronu od jądra. Stąd bierze się ten dziw natury – skwantowane, zależne od liczb naturalnych poziomy energetyczne ... Entropia każdego układu zamkniętego wzrasta. Zwykliśmy mówić, że po czasie t, każdy taki układ przejdzie w stan najmniejszego uporządkowania, a więc zgromadzona w tym układzie materia „rozłoży się” równomiernie w całej objętości. Zauważmy jednak, że również odległości pomiędzy każdym elementem materii będą „rozłożone” równomiernie. W stanie równowagi, oddziaływania przyciągające materii zostaną zrównoważone przez oddziaływanie odpychające odległości ... Wróćmy do świata makro i poszukajmy w nim działania odległości. Spójrzmy na pojęcie siły. Jest to pojęcie wtórne w stosunku do pojęć pierwotnych takich jak czas, odległość, masa ... W jaki sposób obserwujemy działanie siły? Wiąże się to albo z wydłużeniem sprężyny, albo z wychyleniem wskazówki przyrządu pomiarowego, rozciągnięciem ramienia dźwigni, zmianą położenia obiektu itd. itp. ... działanie siły zawsze będzie związane jest ze zmianą odległości w czasie (czasami zerową). Jeśli chcę coś popchnąć, to dokonuję tego poprzez zwiększenie np. długości ramienia ... Gdy jabłko spada na Ziemię, grawitacja pokonuje odległość jabłka od Ziemi. Czasami jednak odległość może pokonać grawitację – jak w przypadku rozszerzającego się Wszechświata – lub ją zrównoważyć – jak w przypadku planet okrążających Słońce po orbitach .... Ciekawym efektem działania "odpychającego" odległości jest naturalne rozlokowanie pasażerów w przedziale pociągu. Najczęściej siadają tak, by odległości pomiędzy nimi przyjęły największe wartości ... Jest wiele innych zjawisk w fizyce, w których odległość można traktować jako niezależny byt wpływający na przebieg tych zjawisk ... Byt mający takie samo znaczenie jak masa. I równie enigmatyczny jak masa. Gdy idę na spacer z psem, pokonuję nie tylko grawitację Ziemi, ale również pokonuję odległość ... W przenośni i dosłownie.