sobota, 27 lutego 2010

Teoria Kaluzy-Kleina

Teoria Kaluzy-Kleina – teoria fizyczna łącząca teorię względności Einsteina z elektromagnetyzmem Maxwella za pomocą rozszerzenia czterowymiarowej czasoprzestrzeni Minkowskiego o hipotetyczny dodatkowy piąty wymiar. Była to pierwsza powszechnie znana teoria oparta o nowatorską koncepcję hiperprzestrzeni. Teoria Kaluzy-Kleina została zaproponowana w 1919 r. przez Theodora Kaluzę i zmodyfikowana w 1926 r. przez Oskara Kleina. Wcześniejszą teorię grawitacji w pięciu wymiarach stworzył Gunnar Nordström w 1914 r., jednak nie stała się ona tak popularna, ponieważ nie pozwalała na integrację z elektromagnetyzmem. Metryka w pięciowymiarowej czasoprzestrzeni o współrzędnych xM=(xμ, x5) opisana jest przez tensor metryczny. Rozwój teorii Kaluza wysłał list opisujący swoją teorię do Alberta Einsteina. Ten odpisał 21 kwietnia 1919 r., że ta teoria go zainteresowała, jednak tydzień później napisał list, w którym stwierdził, że zmienił zdanie. W efekcie dopiero w liście z 14 października 1921 r., po dwuletnich rozważaniach, Einstein zaproponował Kaluzie publikację jego teorii w "Sitzungsberichte Preussische Akademie der Wissenschaften". Stało się to jeszcze tego samego roku. Artykuł nosił tytuł "O problemie jedności w fizyce". Teoria Kaluzy – Kleina unifikowała dwa różne oddziaływania fundamentalne, grawitację z elektromagnetyzmen. Wkład Kleina polegał na uściśleniu rozmiarów piątego wymiaru. Kaluza sugerował, że jest on niedostrzegalny, ponieważ jest bardzo ściśle "zwinięty", mniejszy od rozmiaru atomu. Klein na podstawie teorii kwantowej obliczył jego wielkość jako bliską długości Plancka, równą 10-33 m. Proces zwinięcia się pięciowymiarowej płaskiej czasoprzestrzeni do czterowymiarowej nazywamy kompaktyfikacją. Przypomina to zwinięcie płaskiej dwuwymiarowej kartki do cienkiego rulonu, który praktycznie jest jednowymiarowy. Z powodu trudności w udowodnieniu teoria została zarzucona w latach 30. Ponownie stała się przedmiotem zainteresowania pod koniec lat 60., największą popularność osiągając w latach 70., na fali prób unifikacji teorii względności z mechaniką kwantową. Na bazie teorii Kaluzy-Kleina powstała wówczas teoria supergrawitacji. Obecnie rozwijane są jej dalsze pochodne, także korzystające z pojęcia hiperprzestrzeni: 10-wymiarowa teoria superstrun i 11-wymiarowa M-teoria. (http://pl.wikipedia.org/wiki/Teoria_Kaluzy-Kleina)

Kopeikin and the Speed of Gravity

Meta Research Press Release "The speed of gravity" Abstract. New findings were announced on 2003/01/08 by S. Kopeikin, claiming to have measured the "speed of gravity" and finding it essentially equal to the speed of light. These findings are invalid by both experimental and theoretical standards because the quantity measured was already known to propagate at the speed of light. The hyped claims therefore do a disservice to science in general and the advancement of physics in particular because the announced findings do not represent the meaning of the actual experimental results and cannot possibly represent the physical quantity heretofore called "the speed of gravity", which has already been proved by six experiments to propagate much faster than light, perhaps billions of times faster. Several mainstream relativists have also stated their disagreement that the experiment really measured what it claimed to measure. Background In 2001, S. Kopeikin proposed an experiment to test the speed of gravity [[1]]. However, his result as described would have been a hybrid of near-instantaneous effects and lightspeed-delayed effects. The physical interpretation in his proposal (but not the math or the experiment itself) was objected to by T. Van Flandern [[2]] and independently by H. Asada [[3]]. The experiment was then funded and carried out in 2002 September, with results initially expected last October. When no results were forthcoming yet in December, a rumor began circulating in USENET newsgroup sci.physics that the results were not coming out in accord with expectations and were being scrutinized. On December 30, Kopeikin posted a new paper on the internet containing new algorithms and formulas for the analysis [[4]], incompatible with his own pre-observation published formulas. On 2003 January 8, he gave an oral talk at the Seattle meeting of the American Astronomical Society (AAS) announcing his numerical results, continuing to claim that they measured "the speed of gravity": cg = (0.95+/-0.25)c, where c is the speed of light. The physical meaning of "the speed of gravity" Although gravitation and relativity are technical subjects, the mistake made by Kopeikin is not unlike measuring the speed of a falling apple and claiming that is the speed of gravity. The following section provides the background to understand what actually was done wrongly. All gravitational phenomena unique to Einstein's general relativity (GR), such as light bending, gravitational redshift, perihelion advance, and Shapiro delay of radio or radar signals, arise in a static or near-static gravitational potential field, also sometimes called in various contexts by the names "the gravitational field", "the space-time medium", "the light-carrying medium", "aether", or "elysium". Disturbances of this potential field or medium are called "gravitational waves". According to GR, such waves propagate at the speed of light, as do all other phenomena associated with the potential field that propagate at all. This gravitational wave speed has been confirmed directly by measures of the aforementioned phenomena unique to GR, and indirectly by binary pulsar observations. There is no current dispute about this, and no expectation of any other result for the propagation speed of gravitational waves. However, the name notwithstanding, "gravitational waves" have nothing to do with gravitational force. They are ultra-weak disturbances of the potential field or space-time medium due to the acceleration of bodies. So far, they have proved too weak to detect directly in any laboratory or astrophysical experiment. They are certainly far too weak to have any observable influence on any macroscopic body in their path. By contrast, gravitational forces are large, readily detected, and control the dynamics of most of the visible universe. Gravimeters easily detect the gravitational force from, and motion of, a person entering a room, for example. The propagation speed of gravitational force is bounded by six experiments to be much faster than the speed of light [[5]]. For example: n In 1825, Laplace determined that the minimum speed of gravity consistent with observations was at least 10 million times the speed of light, c. n Modern, high-precision solar system observations show that the direction from which the Sun's light comes, and the direction toward which the Sun's gravity pulls us, are not the same. The former is retarded by the time it takes light to travel from Sun to Earth, 8.3 minutes; and the latter is not retarded by any detectible amount. n Eclipses of the Sun by the Moon occur about 40 seconds before the time of the Sun's maximum gravitational pull on the Moon. The delay indicates that light and gravity do not have the same propagation speed. n A 1997 laboratory experiment by Walker & Dual showed that gravitational signals propagated much faster than light signals. n Binary pulsars (with large masses and speeds) show that the speed of gravity must be at least 20 billion times the speed of light. In classical Newtonian gravitation, that propagation speed is infinite [[6]]. But instead of getting closer to GR if propagation in Newtonian gravity is reduced to the speed of light, the gravitational model disintegrates and fails to represent reality in a gross way. Nature insists that gravitational forces must propagate without any delays nearly as large as light-speed delays. The transition from equations governing the potential field (Einstein equations) to equations governing the force or 3-space acceleration of gravity (equations of motion) involves forming the gradient of the potential (the slope of the potential well). The issue of the "speed of gravity" (meaning propagation speed of gravitational force) revolves around whether one uses an instantaneous or retarded gradient. If nearly instantaneous, that corresponds with approximately infinite propagation speed for gravitational force. If the gradient is retarded by light-propagation speed, orbits become growing spirals that quickly depart from any observed motion. The physical significance of this difference – that gravity appears to act instantly, and light appears to act with delay – is what has been the subject of discussion and debate for the last decade. Propagation delay is not important for gravitational potential because the potential field is already present near any source mass, and does not need to propagate to get there. Its shape is described by the Einstein equations, or for some purposes by retarded potential equations (analogous to the Lienard-Wiechert potential in electrodynamics). Propagation delay effects depend on the propagation speed to the first power. By contrast, relativistic phenomena depend on c2, where c (the speed of light) then plays the role of the permeability or permittivity of space-time (its stiffness or resistance to curving) or the index of refraction of the space-time medium (in flat space-time interpretations of GR). So any use of terms containing c2 would have nothing to do with propagation speed. If we let vg represent the physical propagation speed of gravitational force (not the same thing as Kopeikin's cg!), propagation delay would be proportional to vg to the first power. Einstein's GR, while not addressing the speed of gravity directly, always adopts infinite speed for it when deriving equations of motion [[7]], even in Einstein's own work [[8]], by dropping any retardation for the gradient of the gravitational potential field. That is, of course, the primary manifestation for any propagation delay for gravitational force; and dropping it effectively sets that propagation delay to zero, or its propagation speed to infinity. A common thought experiment asks: "What would happen to the Earth's orbit if the Sun suddenly ceased to exist?" The answer is now clear. The usual relationship "force is the gradient of the potential" would instantly end. The Sun's potential field would then begin to dissipate, taking 8.3 minutes to dissipate out to the distance of the Earth's orbit; so effects such as light-bending and clock-slowing would persist for that long. But the Newtonian component of gravitational force, the force that keeps Earth in its orbit, would cease almost instantly, and Earth would fly off along a straight line like a weight on a spinning merry-go-round that broke free from its moorings. Kopeikin's experiment Kopeikin's latest paper on the internet, giving the basis for his findings announced at the AAS meeting, contains some egregious errors. The following claims appear therein: "… a moving gravitating body deflects light not instantaneously but with retardation caused by the finite speed of gravity propagating from the body to the light ray. … We calculated this correction for Jupiter by making use of the post-Minkowskian approximation based on the retarded Lienard-Wiechert solutions of the Einstein equations. … Speed of gravity cg must enter the left side of the Einstein equations (2) … This will lead to the wave operator depending explicitly on the speed of gravity cg." None of these statements is correct even in GR, provided only that "the speed of gravity" retains its classical meaning for the past two centuries of force propagation speed. The Einstein equations require the potential field of all bodies to act from the body's instantaneous direction, not its retarded direction, because they set propagation delay for the gradient to zero. But Kopeikin adopts the Sun acting from its instantaneous position and Jupiter acting from its retarded position, which is inconsistent. In fact, although the Sun moves 1000 times more slowly than Jupiter, it is 1000 times more massive, making any hypothetical retardation effects comparably important. The Lienard-Wiechert equations consider retardation in mutual distance, but not in direction – the latter being a much larger effect of propagation delay. And the parameter on the left side of the Einstein equations is c2, and therefore has nothing to do with the speed of gravity, as we noted above. This does not prevent Kopeikin from calling it "cg" and solving for this parameter as if it were the speed of gravity, which is what he has done. Sadly, Kopeikin here ignores both the existence of a long-standing controversy about the speed of gravity (defined as the propagation speed of gravitational force) [5] and the aforementioned arguments raised against his original interpretation by others. Kopeikin used the notion that this experiment might determine "the speed of gravity" to aggrandize the experiment, and perhaps also to justify funding for doing it. Yet the cg parameter measured is more closely related to the speed of light per se than anything else. To clarify, it is well known to physicists that electromagnetic signals (whether light passing the Sun or quasar radio signals passing Jupiter) are not bent or slowed by the force of gravity, but by passage through a gravitational potential field. A potential field slows the rates at which clocks tick, produces gravitational redshift, bends light, and retards radar and radio signals. Gravitational force, by contrast, has no such effects even in fields as strong as 1019 g, where g = acceleration of gravity at Earth's surface [[9]]. Gravitational force simply produces the 3-space (Newtonian) acceleration of bodies. Kopeikin has not cleanly separated potential-change propagation effects from force propagation effects, despite an attempt to do so in his latest paper that was absent from the original paper. Kopeikin makes another claim in his new paper: "The spectrum of plausible values of cg ranges from cg = c in general relativity to cg = infinity as advocated by Van Flandern (1998)." This is also false. Van Flandern has long maintained in USENET discussions and on the Meta Research web site [2] that Kopeikin's cg parameter is essentially equal to the speed of light. So this statement by Kopeikin is again an attempt to falsely claim that his experiment bears on the subject of the speed of propagation of gravitational force, which it does not. However, the misrepresentation in this new paper and announcement is more serious than mixing speed-of-light and speed-of-gravity parameters. Kopeikin's new paper has modified the equations to be used in determining the speed of gravity in a fundamental way. His own formalism now rules out the possibility of cg = infinity or cg >> c in his results even before the experiment is performed. Here is why. Kopeikin now defines a new time tau = (c/cg) t to replace the coordinate time t in the Einstein equation. However, because (c/cg) is obviously forced to become very small or zero for large or infinite cg, the role of the time coordinate is diminished or suppressed altogether by this substitution, which effectively eliminates many relativistic effects already verified in other experiments. So even if the speed of "gravitational waves" had been much faster than the speed of light, Kopeikin's experiment is incapable of showing that with his present method of analysis. More than that, Kopeikin has violated scientific protocol by changing the equations to be used for the analysis after the results are in, thereby presumably avoiding the embarrassment of having to announce an unexpected result. We were also unable to verify one of his key references in the December 30 paper, "E. Fomalont & S. Kopeikin (2002)" which says simply "submitted to Science". But as of January 6, Science magazine has no record of such a submission. The basic point here about the physical meaning of the speed of gravitational force as it appears in relativity theory has been brought to Kopeikin's attention by at least two authors of published technical papers, yet is still being ignored. Now Kopeikin has altered the analysis equations after the results were in. This raises serious questions about whether Kopeikin has maintained his scientific objectivity after using the promise of a measurement of the speed of gravity to justify funding for his experiment. Almost certainly, his erroneous announcement has damaged scientific inquiry into an important and worthy matter, the speed of propagation of gravitational force. The speed of gravity is the subject of a recent definitive paper concluding that the real physical parameter vg must be much greater than c [[10]]. Because this paper is the third in this series to appear in mainstream journals, because both its authors are senior and widely published, because this paper was rigorously peer-reviewed (as appropriate for controversial subject matter), and because it addresses every objection raised by anyone over the past decade in a way that was satisfactory to neutral parties, including the journal editors, there is no scientifically valid excuse for ignoring or riding roughshod over these results by creating the false impression that Kopeikin's experiment supercedes these already published findings. Moreover, because the viewpoint that the speed of gravity vg must be >> c is in good standing by the aforementioned criteria, there is no good reason why Kopeikin should refuse to debate this matter in a suitable forum. He is hereby challenged to do so. (http://www.metaresearch.org/media%20and%20links/press/SOG-Kopeikin.asp) (http://en.wikipedia.org/wiki/Speed_of_gravity)

Światło i grawitacja

Pytający: Przemek S. Pytanie: Dlaczego grawitacja oddziaływuje na światło choć nie posiada masy... Odpowiada: Marek Demiański Odpowiedź: Pytanie, czy grawitacja oddziałuje na światło jest intrygującym problemem. Po pierwsze, światło to fala elektromagnetyczna, a więc niesie pewną energię. Po drugie, w 1905 roku Albert Einstein zasugerował, że światło to strumień fotonów - cząstek, które wprawdzie nie mają masy ale niosą pewną energię, przy czym ta porcja energii zależy od częstości światła (słynny wzór E=h n). W tymze 1905 roku Einstein sformułował szczególną teorię względności a w kilka miesięcy później pokazał, że E = mc2. Korzystając z tego związku miedzy masą i energią można formalnie fotonowi przypisać masę. Zatem, foton, który niesie pewną porcję energii będzie oddziaływał grawitacyjnie, tak jak gdyby miał masę m=E/c2. Stąd już prosty wniosek, że na przykład foton poruszający się w polu grawitacyjnym Słońca będzie przyciągany przez Słońce, innymi słowy będzie spadał na Słońce, co spowoduje zakrzywienie jego toru. Takie zakrzywienie toru promieni dalekich gwiazd przez pole grawitacyjne Słońca zaobserwowano po raz pierwszy w 1919 roku. (http://ifd.fuw.edu.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=329&Itemid=383)

czwartek, 25 lutego 2010

Oscylacje, wibracje i słowa

Widmo światła emitowanego lub absorbowanego przez cząsteczki ma skomplikowaną strukturę. Energia układu związanych ze sobą atomów, jakim jest cząsteczka, to nie tylko energia elektronów, ale także energia drgań atomów wewnątrz cząsteczki – zwana energią oscylacji – i energia rotacji cząsteczki jako całości. Energię całkowitą cząsteczki można opisać następującym wzorem: gdzie: E – energia całkowita cząsteczki, Eel - energia elektronów wchodzących w skład cząsteczki Eosc - energia oscylacji, Erot – energia rotacji. Każdy z tych trzech rodzajów energii jest skwantowany. Układ poziomów energetycznych cząsteczki można przedstawić jako zespół poziomów elektronowych Eel; każdemu z nich odpowiada grupa poziomów oscylacyjnych Eosc, a każdemu poziomowi oscylacyjnemu odpowiadają różne poziomy rotacyjne Erot. Schemat układu poziomów energetycznych molekuły dwuatomowej przedstawiono na rys. Rys. Krzywe energii potencjalnej stanu podstawowego E1 cząsteczki dwuatomowej. Porównanie wielkości energii poszczególnych rodzajów drgań wzbudzonej cząsteczki przedstawiono poniżej: Określone grupy funkcyjne związków organicznych charakteryzują się ściśle określonym zakresem absorpcji promieniowania podczerwonego. Częstotliwość, przy której dana grupa funkcyjna absorbuje promieniowanie IR nazywa się częstotliwością grupową, a takie drganie grupy funkcyjnej drganiem charakterystycznym. Widma IR (infrared) są bardzo złożone i niezwykle rzadko zdarza się, aby dwa różne związki chemiczne miały w całym zakresie identyczne widma, co praktycznie umożliwia jednoznaczną ich identyfikację. Zastosowanie bazy danych z częstościami określonych pasm obecnych w danych związkach chemicznych pozwala na identyfikację związków chemicznych w badanej próbce. Ponadto dostępne są tablice ułatwiające analizę składu ilościowego badanych próbek.

wtorek, 23 lutego 2010

Cząsteczki.

(fragment: http://www.wsp.krakow.pl/biofiz/prezentacja/tresc/czastecz.htm) Cząsteczka powstaje w wyniku połączenia się dwu lub więcej atomów. Dla cząsteczek (a one głównie uczestniczą w procesach prowadzących do ultrasłabej bioluminescencji) zjawiska, z którymi mamy do czynienia przy przejściach elektronów pomiędzy stanami energetycznymi, są o wiele bardziej złożone niż w przypadku atomów. Aby je w miarę prosto przedstawić posłużymy się na początku opisem najmniej skomplikowanych molekuł - cząsteczek dwuatomowych. Na całkowitą energię cząsteczki składają się: - energia elektronowa - energia rotacyjna - energia oscylacyjna Energia elektronowa jest związana (podobnie jak to miało miejsce w atomach) z położeniem elektronów, a ponadto z rodzajem utworzonych wiązań i odległością pomiędzy jądrami atomów wchodzących w skład cząsteczki. Nie jest to jednak jedyny rodzaj energii z jaką mamy do czynienia w przypadku cząsteczek. Poruszające się molekuły cieczy lub gazu mogą wykonywać ruchy obrotowe. Mówimy, że posiadają energię rotacyjną. Atomy, z których zbudowana jest cząsteczka zbliżają się do siebie badź oddalają - energię tych oscylacji nazywamy energią oscylacyjną. Cząsteczka nie może wykonywać dowolnych ruchów oscylacyjnych i rotacyjnych, obracać się i oscylować z dowolną częstością. Wszystkie te energie przyjmują określone wartości - są skwantowane. Zatem, analogicznie do tego co zostało powiedziane przy omawianiu atomów, cząsteczka może znajdować się jedynie na ściśle określonym, charakterystycznym dla niej poziomie energetycznym, zaś przejścia na wyższe lub niższe poziomy wiążą się odpowiednio z absorpcją i emisją kwantów energii. Do przedstawienia poziomów energetycznych i przejść elektronowych w dwuatomowych molekułach używamy krzywych potencjału Morse'a. Krzywa Morse'a jest funkcją opisującą zmiany energii potencjalnej cząsteczek w zależności od wzajemnej odległości jąder. Rys. Krzywe energii potencjalnej stanu podstawowego E1 cząsteczki dwuatomowej. A, B - oznaczenia atomów wchodzących w skład cząsteczki; R1 - odległość, przy której cząsteczka ulega dysocjacji. Minimum krzywej odpowiada energii cząsteczki stabilnej. W miarę zmniejszania się odległości (R) pomiędzy jądrami (czyli przesuwania się w lewą stronę naszego wykresu), wzrasta energia odpychania jąder oraz elektronów należących do różnych atomów i maleje stabilność cząsteczki. Natomiast gdy atomy odsuwają się od siebie (wzrasta R), słabnie wiązanie chemiczne pomiędzy nimi. Przy odległości oznaczonej na naszym rysunku literą R1 cząsteczka dysocjuje - rozpada się na dwa swobodne atomy (A,B). Na rysunku zaznaczono poziomy oscylacyjne i rotacyjne. Poziomy rotacyjne rozmieszczone są gęściej niż oscylacyjne. Zwykle trudno jest je rozróżnić, dlatego też pominięto je na kolejnych wykresach. Gdy cząsteczka zaabsorbuje foton, przechodzi na wyższy poziom energetyczny. Krzywa energii potencjalnej stanu wzbudzonego ma minimum, co umożliwia utrzymanie się molekuły w tym stanie przez pewien czas. Rys. Krzywe energii potencjalnej cząsteczki dla stanu podstawowego E1 i wzbudzonego E2. Wzbudzona cząsteczka jest nietrwała i przechodzi do stanu podstawowego bezpromieniście lub emitując promieniowanie. W wyniku absorpcji kwantu promieniowania elektromagnetycznego przez cząsteczkę może zajść jeszcze inny proces, o którym mówiliśmy wcześniej - dysocjacja. Cząsteczka dysocjuje gdy energia zaabsorbowanego kwantu przekracza granicę dysocjacji. Istnieją molekuły, dla których krzywa energii potencjalnej stanu wzbudzonego nie posiada minimum. W takich wypadkach wzbudzenie powoduje natychmiastową ich dysocjację. Sytuację tę przedstawiono na rysunku. Emitowane lub absorbowane przez atomy i cząsteczki promieniowanie elektromagnetyczne możemy badać rejestrując jego rozkład spektralny. Analiza rozkładu spektralnego dostarcza cennych informacji o budowie i własnościach badanych związków oraz może pozwolić na ich identyfikację, gdy nie wiemy jakie substancje są źródłem emisji. Przejścia z kolejnych stanów wzbudzonych atomu do stanu niższego prowadzą do emisji promieniowania, którego rozkład spektralny składa się z linii. Nazywamy go widmem liniowym. Rozkład spektralny otrzymany przy elektronowych przejściach cząsteczek składa się z pasm. Jest to widmo pasmowe. Taka postać widma jest związana ze zmianami nie tylko energii elektronowej, lecz także oscylacyjnej i rotacyjnej badanego układu. Przejściom elektronów swobodnych (mogących przyjmować dowolne energie) na jeden ze stanów związanych atomu lub połączeniu się cząsteczek, które wcześniej zdysocjowały odpowiada widmo ciągłe - linie przechodzą płynnie jedna w drugą.

niedziela, 21 lutego 2010

Poprawka grawitacyjna

W modelu atomu, przeskok elektronu z orbity wyższej na niższą towarzyszy emisja fotonu o energii: Orbity stanów energetycznych elektronu w atomie określone są wzorem: Oddziaływanie grawitacyjne elektronu z jądrem atomu jest w modelu atomu Bohra pomijane, ze względu na jego słabość w stosunku do oddziaływań elektromagnetycznych. Oddziaływanie grawitacyjne jest bowiem 10 do potęgi 39 słabsze niż oddziaływanie elektromagnetyczne. W Teorii Słowa oddziaływanie grawitacyjne jest związane z procesem myślenia, a dokładnie z procesem powstawania myśli. Przy takiej hipotezie, istotne więc są zmiany pola grawitacyjnego wewnątrz atomu, a szczególności te związane ze zmianą położenia elektronu. Zgodnie z obowiązującą teorią ta zmiana położenia nie jest dowolna, ale skwantowana i zależna od kolejnych liczb naturalnych, zgodnie ze wzorem na promień orbity r. Energia potencjalna elektronu w polu grawitacyjnym jądra atomu wyraża się wzorem: Energia potencjalna grawitacji dla elektronu znajdującego się na n-tej orbicie wynosi: Dla przejścia elektronu z orbity wyższej na orbitę o 1 niższą, zmiana energii grawitacyjnej wynosi więc: Obliczmy ile wynosi ta zmiana energii przy przejściu z orbity wyższej na orbitę o 1 niższą dla atomu wodoru: Tyle też wynosi energia najmniejszej myśli - słowa jednoliterowego (litery). Słowa dłuższe powstają z przeskoków elektronu pomiędzy orbitami o różnicy n=2, 3, 4 ... Dla porównania energia elektronu w stanie podstawowym (na najniższej orbicie w atomie wodoru wynosi: Jak sugeruje profesor Steven Pinker, w książce "The Language Instinct", język naszych myśli jest identyczny, niezależnie od miejsca naszego urodzenia, a jedynie różne są formy jego "uzewnętrznionego" zapisu, w postaci różnych języków świata. Tak więc długość słowa (pisanego) należałoby rozpatrywać jako ilość znaków kodowych potrzebnych do jego zapisania. I ta liczba znaków do zakodowania wybranego słowa w różnych językach będzie różna. Niemniej, niezależnie od języka można zaobserwować gaussowski rozkład słów bez powtórzeń dowolnego dzieła literackiego w zależności od długości słów n-literowych, jak to pokazuje poniższy przykład rozkładu słow w Starym Testamencie (44 126 słów bez powtórzeń): Jakżę podobny jest ten rozkład to rozkładu natężenia światła odbieranego przez nasze oczy, w zależności od barwy światła: Powyższy rysunek przedstawia wykres krzywej czułości widmowej oka ludzkiego dla widzenia jasnego (przy świetle dziennym - tzw. widzenie fotopowe) i ciemnego (nocą - tzw. widzenie skotopowe). Łatwo zauważyć najwyższą czułość oka w punktach 550nm i 510nm, malejącą wraz z oddalaniem się od tych maksimów, aż do osiągnięcia wartości zero na krańcach okna optycznego - jest to jednoznaczne ze ślepotą oka na światło o danej długości fali. Kontynuując dociekania nad pochodzeniem naszych myśli, postawiłem taka tezę: Zanim słowo stanie się ciałem musi przekształcić się w światło Prawdopodobnie Bóg - jeżeli istnieje - stworzył najpierw światło, a dopiero potem Słońce i dlatego słowo stało się ciałem, ale za pośrednictwem światła ...

Absorpcja swiatła

Mechanizm absorpcji W procesie absorpcji światło zachowuje się jak strumień cząstek elementarnych i może być pochłaniane tylko w określonych porcjach, których wielkość zależy od częstotliwości światła gdzie h – stała Plancka. Kwant światła, czyli foton niosący tę określoną porcję energii może oddziaływać z elektronem walencyjnym w atomie substancji ośrodka. Jeżeli energia fotonu równa jest różnicy energii pomiędzy dowolnym stanem wzbudzonym elektronu a stanem podstawowym, wówczas foton zostanie pochłonięty (następuje absorpcja fotonu). Gdy energia fotonu jest inna, wówczas albo przechodzi on przez substancję bez przeszkód lub jest rozpraszany. Na skutek absorpcji fotonu atom przechodzi w stan wzbudzenia o wyższej energii. Wzbudzone atomy powracają do stanu podstawowego emitując foton o takiej samej lub mniejszej energii. Zmniejszenie energii emitowanego fotonu w porównaniu z energią fotonu absorbowanego nosi nazwę luminescencji. Układ poziomów energetycznych elektronów w atomach, czas życia stanów wzbudzonych i sam proces absorpcji wynika z praw mechaniki kwantowej. Natura falowa światła widzialnego Na skutek interakcji z elementami układów biologicznych (za pośrednictwem takich zjawisk, jak: dyfrakcja, interferencja, polaryzacja) absorpcja światła widzialnego, stwarza możliwość uzyskiwania informacji o kształtach, wymiarach i właściwościach optycznych badanych struktur (np. w mikroskopach optycznych). Zasada zachowania energii w oddziaływaniach promieniowania z materią Energia dostarczona wraz z kwantami promieniowania prowadzi do wzbudzenie elektronowego atomów lub cząsteczek lub też do ich jonizacji (duże wartości energii kwantów), co z kolei prowadzi do wzrostu reaktywności substancji organicznych. Wzbudzenie elektronowe może by przekazywane z cząsteczki na cząsteczkę i z czasem wygaszane poprzez odpowiednie wewnątrz cząsteczkowe procesy fizyczne. Energia może być także emitowana w postaci promieniowania świetlnego lub ciepła. Przemiany energii powstające na skutek promieniowania są podstawą do przebiegu ważnych procesów życiowych. Kwantowa natura światła w oddziaływaniach z materią Inicjowanie pod wpływem światła procesów prowadzących do zmiany potencjału elektrycznego komórki: 1. Widzenie: Powstający pod wpływem światła impuls jest transportowany do odpowiednich ośrodków w mózgu. 2. Proces zaczyna się od absorpcji światła przez rodopsynę. Cząsteczki zdolne do zmiany energii świetlnej w chemiczną 1. Fotosynteza: proces przebiegający z udziałem odpowiednich barwinków. 2. Aktem pierwotnym fotosyntezy jest absorpcja kwantu przez receptor za pośrednictwem elektronów π w układzie wiązań sprzężonych występujących w każdym z barwników. Czas trwania 10-15-10-6 sek. po absorpcji światła.

Rózne kolory świata

(http://www.oko.info.pl/index.php?body=1101) Oko odbiera tylko część promieniowania nań padającego. Związane jest to z własnościami fizyko-chemicznymi rogówki, czopków i pręcików. Odbieramy zatem tylko światło, które mieści się w zakresie tzw. okna optycznego. Okno optyczne to przedział długości fali elektromagnetycznej (światła) od ok. 400nm (co odpowiada światłu o barwie fioletowej) do ok. 700nm (co odpowiada światłu o barwie czerwonej). Powyżej długości 700nm znajduje się niewidoczna dla człowieka podczerwień, a poniżej 400nm, również niewidoczny, ultrafiolet. Do fal elektromagnetycznych zaliczamy także niewidoczne dla człowieka promienie gamma, promienie X i inne - całość przedstawia rysunek. Promieniowanie o długości fali spoza okna optycznego nie jest przepuszczane przez rogówkę oka. Promieniowanie, które wniknie do oka w różnym stopniu wywołuje reakcje elektrochemiczne w czopkach i pręcikach stając się źródłem bodźców. Ze względu na różną budowę czopków i pręcików występują różne właściwości widzenia ciemnego (przy małym oświetleniu, np. w nocy) i jasnego (przy dużym oświetleniu, np. w dzień) . Przyjmuje się maksimum czułości czopków na 550 nm, a pręcików na 510 nm. Poniższy rysunek przedstawia wykres krzywej czułości widmowej oka ludzkiego dla widzenia jasnego (przy świetle dziennym - tzw. widzenie fotopowe) i ciemnego (nocą - tzw. widzenie skotopowe). Łatwo zauważyć najwyższą czułość oka w punktach 550nm i 510nm, malejącą wraz z oddalaniem się od tych maksimów, aż do osiągnięcia wartości zero na krańcach okna optycznego - jest to jednoznaczne ze ślepotą oka na światło o danej długości fali.

piątek, 19 lutego 2010

Kwantowa energia pola grawitacyjnego

Do wzoru na energię potencjalną w polu grawitacyjnym wstwmy warunek określający odległość r w postaci odległości n-tej orbity energetycznej w atomie: W czasie przejścia z orbity n na orbitę p (p mniejsze od n), następuje nie tylko emisja kwantu światła, ale również emisja kwantu grawitacji, w postaci jednej z naszych myśli.

Słowo i światło

Zanim słowo stanie się ciałem musi przekształcić się w światło poziomy energetyczne w atomie określone są przez kolejne kwadraty liczb naturalnych Liczba liter w każdym słowie jest liczbą naturalną Inaczej: długość słowa jest liczba naturalną Światło powstaje w wyniku zmiany poziomów energetycznych w atomie określonych przez liczbę naturalną Przy przejściu z poziomu n na poziom n-1 powstaje słowo o długości n*n - (n-1)*(n-1) które widzimy w postaci emisji światła Światło ma energię proporcjonalną do częstotliwości ta energia równoważna jest pewnej masie zgodnie z równaniem Einsteina Słowo ośmioliterowe to także słowo składające się z trzech słów i czterech słów oraz jednego bezsłowia (pauzy) Każde słowo n-literowe można przedstawić w postaci złożenia słów p-literowych i pewnej liczby bezsłowia gdzie p jest mniejsze od n Słowa powstają w wyniku kwantowej zmiany odległości Promień n-tej orbity: Energia n-tego poziomu: Energia fotonu:

środa, 17 lutego 2010

Nieśmiertelny atom

("Life’s Abode", by Leonardo Vintiñi, The Epoch Times, Sep 19, 2009) http://www.theepochtimes.com/n2/content/view/22680/ Według współczesnej biologii, nasz organizm gromadzi informacje o odbieranych bodźcach przechowywane są w neuronach. ten rodzaj zgromadzonej informacji pozwala nam dostosowywać się do zmieniajacego się środowiska. Bardziej istotna jest jednak dla nas informacja zapisana w genach, którą otrzymujemy od rodziców, którzy zkolei otrzymali ja od swoich rodzicó i tak z pokolenia na pokolenie. Informacja genetyczna w odróznieniu od tej zawartej w neuronach nie uczymy się. Ona już taka jest. Inaczej mówiąc, cechy naszego organizmu przekazywane sa naszym dzieciom, poprzez nasze geny, i decyduja one o takich cechach jak kolor włosów, kształt ciała itp. Czy ta informacja jest wieczna? Oczywiście nieto odnosi się do rodzaju nieśmiertelność? Not at all. Not at all. W procesie tworzenia zygoty część gamet ulega utracie bezpowrotnie. Cechy ogólne organizmu są zachowane, lecz indywidulaność zanika. Niektórzy naukowcy twierdzą, że komórki ciała i umysł rozdzielają sie po śmierci. Rene Severijnen i Ger Bongaerts, badacze z Universytetu z centrum medycznego Radboud Nijmegen w Holandii Netherlands, twierdzą, że zycie istnieje w dwóch płaszczyznach (poziomach). Zwracają oni uwage na fakt, że chociaż komórki zyja relatywnie krótko i po smierci ulegają szybkiej dekompozycji, tro atomy w nich zawarte takiej dekompozycji nie ulegają. Innymi słowy ciało sie rozkłada natomiast atomy nie - śą jakby nieśmiertelne. Atom ulega rozkładowi tylko wtedy, gdy zamienia się - zgodnie z równaniem Einsteina - w energię. Rzecz taka nie dzieje się, bo inaczej nasz śmierc wiązała by się z detonacją nuklearna związaną z przkształceniem atomów z których nasze ciało jest zbudowane w energię. (oznaczałaby wytworzenie ogromnej energii, równie wybuchowi nuklearnemu w momencie naszej śmierci.) Jak zauważa dr Bongaerts Znaczy to, że podczas gdy ciało jest rozkładowi w kostnicy (rozpad na poziomie komórkowym), nie dzieje sie to na poziomie atomowym. Inaczej każdy z nas byłby potwencjalna bomba atomową w chwili smierci. Istnienie naszych atomów nie kończy się wraz ze śmiercią, to co się dzieje z tych atomów, kiedy człowiek umiera? Tak więc te fragmenty materii, czaste3czek i atomów, mniejszych niż komórki, nie doświadczają rozpadu obserwujemy w kostnicy, może okazać się dusza, umysł, lub po ludzkiej świadomości, których poszukuja naukowcy i filozofowie ale nauka nie jest nadal w stanie zidentyfikować. Jak zauważa dr Severijnen, przestając wzrostu i aktywności metabolicznej w chwili śmierci ciała jest tylko jedna strona medalu. I chociaż jest to idea przewrotnaie brzmiąca, to niektózy naukowcy uważają, że atomy z których jesteśmy zbudowani maja pamięć i po smierci, nasz organizm rozkłada się na cząsteczki i atomy, któe pamietaja, każdą emocję, uczucie i doswiadczenie z naszego doczesnego zycia. Istnienie inteligencji na poziomie (już) komórkowym zostało dowiedzione przez Although the idea of memory-bearing atoms might sound far-fetched, the discovery of intelligence at microscopic levels has opened the door to new debates regarding the origin of life. Chociaż idea pamięci atomy łożyska może brzmieć naciągane, odkrycie wywiadowczych na poziomie mikroskopowym otworzyła drzwi do nowych debat dotyczących pochodzenia życia. Przez wiele lat naukowcy uważali, że komórka ludfka pozbawiona jest indywidualności, i dopiero wyższe struktury zbudowane z wielokro0tnych ich powiążań tworzących np. komórki mózgu zaczynaja wykaży6wać pewne cechy inteligencji. Profesor Brian ford bio;log z Cambridge, na podstwie przeprowadzonych badań dań twierdzi, że jest jednak inaczej. Wyniki jego badań potwierdzają, że każda komórka ma swoja odrębność, a więć ma wszystkie cechy które odpowiadają bardziej złożonym strukturom bilogicznym. Według niego, nawet pojedyncze komórki również wymienija informacjue z otoczeniem i na poziomei pojedynczej komórki następuje juz podejmowanie decyzji w odpowiedzi na bodźce, pozwalajace sterować całuym złozonym organizmem. Można więc przyjąć sugestie, żę poziom mo0mórki nie kończy się proces przechowywania informacji i jest ona dalej głebiej zapisywana w cząsteczkach i atomach

poniedziałek, 15 lutego 2010

Elektrino

Grawitacja przez popychanie to jeszcze jedna konstrukcja słowna, która ma wypełniać nasze umysły przekonaniem o dobrodziejstwie płynącym od słowa - Bóg, i wszystkich słów zapisanych w Starym i Nowym Testamencie i wszystkich pismach religijnych powstałych potem i wypowiedziach ludzi religii uwielbiających słowo Stwórca, by tym słowem i jego pochodnymi wyjaśnić wszystko co nas otacza .... I mają oni na swój sposób rację: bo słowo powstało z masy (ciała) a ciało w proch się zamieni - czyli też w masę. Świat myśli dzieje się w świecie kwantowym, w którym obowiązuje zasada nieoznaczoności Heisenberga, i to na skutek fluktuacji położenia masy (grawitacji), powstają nowe myśli. I zawsze istnieje niezerowe prawdopodobieństwo, że np. taka myśl o powszechnym, celowym popychaniu powstanie. Naukowcy nie znaleźli grawitonu i nie wyjaśnili istoty grawitacji, ponieważ szukają ich poza swoim umysłem. A to właśnie wewnątrz naszych mózgów następuje połączenie teorii grawitacji z mechaniką kwantową. A jedynym łącznikiem i produktem tego połączenia są nasze myśli ... To taki "bozon Higgsa", lub masowe neutrino (może elektrino wg p. Waldemara i prof. Bażijewa). I pewnie trudno będzie kiedykolwiek przeprowadzić doświadczenie to potwierdzające .... więc póki co, może lepiej wierzyć w Boga, z wszystkimi tej wiary konsekwencjami?